نمی دانی چیست

 

نازپرورده ای و درد نمی دانی چیست
گریه ی ممتد یک مرد نمی دانی چیست

حس غریبی

از آدمیان دلتنگم

کشید و رفت

 

 

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

 

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد

اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

 

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را

بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

 

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت

خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

کلیپ لری: مو غریو ای ولاتم

 

 

خیلی چیزها

بی تو اندیشیده‌ام کمتر به خیلی چیزها
می شوم بی اعتنا دیگر به خیلی چیزها

تا چه پیش آید برای من! نمی‌دانم هنوز…
دوری از تو می شود منجر به خیلی چیزها

غیرمعمولی ست رفتار من و شک کرده است
چند روزی می‌شود، مادر به خیلـی چیزها

نامه هایت، عکس‌ هایت، خاطرات کهنه‌ات
میزنند این‌جا به روحم ضربه، خیلی چیزها

هیچ حرفی نیست، دارم کم‌کم عادت می‌کنم
من به این افکار زجرآور، به خیلی چیزها

می‌روم هرچند بعد از تو برایم هیچ‌چیز…
بعدِ من اما تو راحت‌ تر به خیلی چیزها

 

نجمه زارع

بهانه ی سفر

 

 

سفر، بهانه ی خوبی برای رفتن نیست

نخواه اشک نریزم، دلم که آهن نیست!

 

“مرا ببخش اگر گریه می کنم وقتی

نوشته ای که غزل جای گریه کردن نیست”

 

نجمه زارع

صدای سکوت

چه کسی می فهمد؟

حیرانم

غزل : باد برد

 

 

 

 

 

شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد

 

خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد

 

 

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند

 

نیمم آتش سوخت،نیم دیگرم را باد برد

 

 

از غزل‌هایم فقط خاکستری مانده به جا

 

بیت‌های روشن و شعله‌ورم را باد برد

 

 

با همین نیمه همین معمولی ساده بساز

 

دیر کردی نیمه عاشق‌ترم را باد برد

 

 

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت

 

وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

دو بیتی : نمایشنامه ی انتقادی

 جهان پر شد پر از بی اعتمادی

نه دین می ماند و نه اعتقادی

چه تعریفی برای زندگی ماند

نمایشنامه ای شد انتقادی

علیرضا همتی فارسانی

گفتی تو را “ببخشم

گفتی تو را “ببخشم” و از عشق بگذرم…
رد میشوم ولی نه، محال است بگذرم !

آنقدر گرد کینه به جانم نشسته است
دیگر برای آینه سخت است باورم

آن اشک ها که ریخته ام پای تو شده ست
آبی که سال هاست گذشته ست از سرم!

هر لحظه بی تو بودن من، سال ها گذشت
من از تمام مردم دنیا مسن ترم…

گه گاه می روم به سر قبر مادرت…
“گفتی: رها نمیکنم ات… جان مادرم…”

رباعی :رو بزنم

 

اندازه ی غصه؛حرف از او بزنم

بی فایده ست ناله؛ یا هو بزنم

هرچند که حال گریه دارم اما

باید که به اشک هم کمی رو بزنم

 

علیرضا همتی فارسانی

مهر 97

 

 

نظری نداری؟  

مرگ یعنی ...

گفته بودم میروی، دیدی عزیزم آخرش
سهم ما از عشق هم شد قسمت زجر آورش

زندگی با خاطراتت اتفاقی ساده نیست
رفتنت یعنی مصیبت، زجر یعنی باورش!

رباعی: جوسازی

یک عده به فکر مذهب و خودسازی

یک عده به دنبال سیاست بازی

 از ساخت و ساز تو فقط فهمیدم

کار تو همیشه ی خدا جوسازی

 

علیرضا همتی فارسانی

مرداد97

چقدر ساده

 

 

 

 

چقدر ساده به هم ریختی روان مرا

بریده غصّه ی دل کندنت امان مرا

قبول کن که مخاطب پسند خواهد شد

به هر زبان بنویسند داستان مرا

رؤیای بارانی

 

ابرهای بغض در رؤیای بارانی شدن
سینه‌ها؛ دریاچه‌ای در حال طوفانی شدن

پنجه‌ی خونین بالش‌ها پُر از پَرهای قو
خواب‌ها دنبال هم در حال طولانی شدن

زندگی آن مردِ نابینای تنهایی‌ست که –
چشم‌ها را شسته در رؤیای نورانی شدن

قطره‌ای پلک مرا بدجور سنگین کرده است
مثل اشک بره‌ها در شام قربانی شدن

خوب می‌فهمم چه حالی دارد از بی‌همدمی
پابه‌پای گرگ‌ها سرگرم چوپانی شدن

برکه‌های تشنه می‌بینند با چشمان خیس
نیمه‌شب‌ها خواب گرمِ ماه‌پیشانی شدن

خالی‌ام از اشتیاق بودن و تلخ است تلخ
جای هر حسی پر از حس پشیمانی شدن

چاره‌ی لیلای بی مجنون این افسانه چیست؟
یا به دریا دل سپردن... یا بیابانی شدن

که من بدجور دلتنگ توأم، باران

شدم مانند رود از بارشی جریان که می‌گیرد
که من بدجور دلتنگ توأم، باران که می‌گیرد

دلم تنگ است می‌دانی؟ پناهم شانه‌های توست
کمی اشک است درمانش دل انسان که می‌گیرد

چه بی راهم، چه از غم ناگزیرم من، چه ناچارم
شبیه حس یک قایق شدم طوفان که می‌گیرد!

چقدر از خاطراتت ناگزیرم، نه گریزی نیست
منم و باز باران بین قم - تهران که می‌گیرد

تو را، عشق تو را، آسان گرفت اول دلم اما
چه مشکل می‌شود کارم دلم آسان که می‌گیرد!

سپردم به فراموشی به سختی خاطراتت را
ولی باران که می‌گیرد... ولی باران که می‌گیرد

 

اشک و باران

اشک و باران با هم از روی نگاهش می‌چکند
او سرش را می‌برد پایین... خیابانِ شلوغ

عابران مانند باران در زمین گم می‌شوند
او فقط می‌ماند و چندین خیابانِ شلوغ

او فقط می‌ماند و دنیایی از دلواپسی
با غمی بر شانه اش سنگین... خیابانِ شلوغ

نجمه زارع